E apagouse a noite enteira

Este foi o cinto que cinguiu brancos srrisos.

Estas, as meixelas de bágoas arrefriadas por tenros rumores.

Os corceis brancos víronse mouros de nubes escuras.

Os pétalos que cobriron os camiños, voaron.

Foi o vento.

E con el, as futuras palabras,

E os sorrisos e bicos, fuxiron.

E as pombas perdéronse das túas promesas.

E as miñas esquecéronse no profundo do ceo.

E apagouse dun sopro esa estrela.

E esa praia.

E apagouse a noite enteira.

E do frondoso do musgo cobreuse un recordo.

Pero, non, as novas froles

Non naceron.

Toxo e xesta, deica Fisterra.

Será, pois, nesta aventura na que perdamo-la vida...

Dun, a outro serán.

Camiño a Olveiroa

Corren dos piñeiros as follas, dun a outro serán,

E a brisa... A brisa aloumiña a noite, e da noite ó día.

Flores que flúen e flotan aflixidas por verse flutuar no mesmo fluxo có río,

E altas ás que alteran alerta a mesta paisaxe.

Vira entre danzas o ar para envolver a quen do teu perfume vive;

Que este miar non é senon das túas mans, dozura.

Naceu despois orballo de verdes, alimento d'alborada

E xa morreron ardentes as pegadas de ceo, por bicos escritas.

Arden e agardan arduamente.

Agardan a que corran dos piñeiros as follas,

Dun, a outro serán.

Ela espera. Cre que voltará.

Tanto coma fomos.

E ti,

En que te converteches?

Onde foron os teus lóstregos d'iris?

Que foi do teu soave sorriso d'area?

Onde, mans de corais?

E se xa só quedan agullas de sangue.

Se xa, só, gotas da sal...

E só o noso bater afogado en lembranzas.

Quedo murmurio á saudade;

Nostalxia e anacos de cristal.

Levantáronse as miradas.

Erguéronse por sempre.

E ela cobreunos co seu manto de rocha,

da humidade que non partirá máis.

E se che preguntas en qué te converteches,

Mira as miñas palabras,

E eu escoitarei ás bágoas.

As túas, tranquilo. As túas voarán.

E, lonxe,

voum'achar.

Si, estou lonxe,

E síntoo se hoxe

xa non voltarei.

Xamáis.