Ela espera. Cre que voltará.

Tanto coma fomos.

E ti,

En que te converteches?

Onde foron os teus lóstregos d'iris?

Que foi do teu soave sorriso d'area?

Onde, mans de corais?

E se xa só quedan agullas de sangue.

Se xa, só, gotas da sal...

E só o noso bater afogado en lembranzas.

Quedo murmurio á saudade;

Nostalxia e anacos de cristal.

Levantáronse as miradas.

Erguéronse por sempre.

E ela cobreunos co seu manto de rocha,

da humidade que non partirá máis.

E se che preguntas en qué te converteches,

Mira as miñas palabras,

E eu escoitarei ás bágoas.

As túas, tranquilo. As túas voarán.

E, lonxe,

voum'achar.

Si, estou lonxe,

E síntoo se hoxe

xa non voltarei.

Xamáis.