Será, pois, nesta aventura na que perdamo-la vida...

Dun, a outro serán.

Camiño a Olveiroa

Corren dos piñeiros as follas, dun a outro serán,

E a brisa... A brisa aloumiña a noite, e da noite ó día.

Flores que flúen e flotan aflixidas por verse flutuar no mesmo fluxo có río,

E altas ás que alteran alerta a mesta paisaxe.

Vira entre danzas o ar para envolver a quen do teu perfume vive;

Que este miar non é senon das túas mans, dozura.

Naceu despois orballo de verdes, alimento d'alborada

E xa morreron ardentes as pegadas de ceo, por bicos escritas.

Arden e agardan arduamente.

Agardan a que corran dos piñeiros as follas,

Dun, a outro serán.